Daily Archives 12/17/2015

Uleczenie Franciszki Buzu

Kiedyś telewizja francuska zorganizowała dyskusję. Wzięli w niej udział specjaliści: psychiatra, kardiolog oraz trzy osoby „cudownie” uleczone. Starali się oni jak najobiektywniej i jak najotwarciej wytłumaczyć działanie uzdrawiające Lourdes. Najwięcej czasu poświęcono przypadkowi szesnastoletniej dziewczyny Franciszki Buzu, uleczonej całkowicie z nowotworu złośliwego. Pacjentka była przedtem badana przez różne autorytety medyczne. Diagnoza brzmiała: „Stan nieuleczalny, nowotwór złośliwy z licznymi przerzutami po całej jamie brzusznej”. A jednak dziewczyna wróciła z Lourdes zdrowiutka bez najmniejszych komplikacji.

czytaj więcej

Opatka Hildegard von Bingen

Za pierwszą szkołę lekarską należy uznać uniwersytet w Salerno, gdzie profesorka opatka Hildegard von Bingen założyła olbrzymi zielnik. Po niej propagatorem ziołolecznictwa stał się Szwajcar Teofrastus von Hohenheim (1493-1541). W wiekach późniejszych oficjalna i legalna alopatía zwalczała konkurencyjne ziołolecznictwo, spychając je do wsiowego użytku, dopiero uprawnienie homeopatii ukazało potrzebę hodowli roślin leczniczych i zainteresowało tym problemem świat lekarski. O homeopatii można tomy pisać, ale nas tu interesuje wszystko po trosze, więc i jej nie pominiemy. A zaczęło się to od skromnego artykułu, jaki ukazał się w roku 1796 w „Journal der Praktischen Arctneikunst”, zawodowym piśmie lekarskim na temat nowej metody lecznictwa. Treść artykułu została wkrótce rozszerzona w książce pod tytułem: Organon der Heilkunst i to spowodowało w roku 1810 natychmiastowe zawieszenie autora, dr. C.F. Samuela Hahnemanna, w jego pracy jako wykładowcy na uniwersytecie lipskim na szczęście życzliwy mu książę Ferdynand von Anhalt-Kethen zatrudnił go od razu u siebie w roli nadwornego lekarza, gdzie przebywał aż do śmierci w roku 1843. Podczas tych trzydziestu dwóch lat Hahnemann nie próżnował miał tłum entuzjastów studentów, wydał drukiem dwa olbrzymie dzieła: Die reine Arzneimittellehre (6 tomów, rok 1822) i Die chronischen Krankheiten (4 tomy, rok 1628). Podstawą jego rewelacyjnie nowej metody było twierdzenie, że lek nie ma leczyć, ale pobudzać organizm do samoleczenia. Dlatego leki muszą być podawane w dawkach minimalnych.

czytaj więcej