BARWY OCZU I DUSZY CZ. II

A zrodziło się to podobno na Węgrzech, gdzie zupełnie przypadkowo pewien chłopak zauważył w dużym oku złapanej sowy ciemną, bardzo wyraźną smugę w kształcie miotełki, która pojawiła się tam w chwili, gdy sowa złamała nogę. Zastanowiło to chłopca. Pielęgnując sowę, obserwował dalej zachodzące w jej dużym oku zmiany. Zauważył, że dziwna smuga z dnia na dzień coraz bardziej się kondensuje, a miotełka łączy się we wrzeciono. Po całkowitym zrośnięciu się nogi pozostała tylko czarna kreska na tęczówce oka.

Sprytny chłopak nie dał za wygraną i odtąd oddał się całą duszą obserwacjom oczu innych zwierząt. Doprowadziło go to w końcu do przekonania, że zmiany, jakie zachodzą w organizmie, odbijają się zawsze specjalnym rysunkiem czy też barwą na tęczówce oka. W rezultacie chłopak ukończył medycynę i zaczął w swojej praktyce zawodowej stosować diagnozę z oczu. Wydał wkrótce pierwszy na ten temat podręcznik. Niebawem wiedza ta się rozpowszechniła. Wielu lekarzy niemieckich, zwłaszcza przyrodoleczników, poświęciło się jej całkowicie. Na czym ta metoda polega? Oto, jak z doświadczenia węgierskiego chłopca wynikło, na tęczówce oka rysują się wszelkie zmiany zachodzące w innych, nawet najdalej położonych, narządach. Odczytanie tych znaków wymaga, oczywiście, długoletnich badań i sztuka ta bynajmniej nie jest łatwa. Precyzyjne umieszczenie znaku z równoczesnym odniesieniem go do „macierzystego” organu stanowi najtrudniejszy problem. Celem uła- twienia tego zadania autorzy podręczników stworzyli specjalne diagramy: tęczówkę oka podzielono na 6 pól okrężnych, następnie na 60 promieni minutowych. W ten sposób powstało 360 trapezowatych pól. W tej pajęczynie łatwiej już było orientować się i określać położenie nowo powstałego znaku. Oczywiście, cały ten podział, to tylko wynik bujnej wyobraźni, opartej jedynie na wzrokowej pamięci, gdyż rysunku tego, rzecz oczywista, nie da się przecie wy- drapać na oku. Mając jednak przed sobą dobrze odtworzony, wypełniony znaczkami i nomenklaturą diagram, lekarz jest już w stanie – porównując oglądane pole z żywym okiem – stawiać diagnozę. Jakież to znaki występują na tęczówce? Mamy ich trzy rodzaje:

– 1. zmiana barwy, występująca zazwyczaj dookoła tęczówki w postaci pierścienia

– 2. białe, szare lub czarne kropki, miotełki, linijki lub przecinki, występujące w określonych polach

– 3. pierścienie zamknięte lub tylko półksiężyce pochodzenia nerwicowego.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>