Historia akupunktury cz. II

Podręczniki starochińskie zgodnie podkreślają dominujące znaczenie systemu nerwowego w życiu żywego ustroju, a więc prawdę, do której doszliśmy dopiero w ostatnich latach wieku XX. Co stało na przeszkodzie poznaniu tych wszystkich mądrości chińskich? Chyba tylko odległość geograficzna i trudności językowe. Dziś każdy europejski lekarz może po swoim dyplomie udać się do Chin na specjalistyczny kurs akupunktury. Trwa on zaledwie 2 lata, ale wymaga nadludzkiej wprost pracy i wielkich uzdolnień nie tylko zawodowych, ale i językowych. Pamiętajmy i weźmy to pod uwagę, że przeciętny inteligent chiński zna 3000 znaków literowych, a już intelektualista winien ich znać… 30 000!

Zresztą odegrał tu rolę hamującą inny także czynnik. Oto na początku XIX wieku Chiny podlegały wpływom Europy. Bardzo wielu chińskich lekarzy ukończyło studia za granicami swego kraju i po powrocie szerzyli akcję zwalczania własnej ludowej medycyny. Tak jak u nas zaliczono ją do znachorstwa i szalbierstw. W roku 1929 rząd chiński wydał oficjalny zakaz stosowania nakłuć. Dopiero Chiny Ludowe, po rewolucji socjalnej, wprowadziły na nowo studia nad tą dziedziną. W roku 1955 powstały aż cztery Instytuty Naukowych Badań Ludowej Medycyny Chińskiej w Pekinie, Szanghaju, Nankinie i Kantonie. Może źle się wyraziłem, że do Europy akupunktura dotarła zbyt późno. Jej pierwsze ślady bowiem spotykamy już w 1683 roku w Londynie, a i później zjawiały się jeszcze kilkakrotnie różne na ten temat wzmianki, ale nie brano tego poważnie. Praca, z którą należałoby się liczyć, wydana została w Paryżu w 1863 roku. Po I wojnie światowej, kiedy we własnej, chińskiej ojczyźnie akupunktura była zakazana, w Anglii, Niemczech i Francji zaczęto stosować nakłucia, ale bardzo jeszcze sporadycznie i nieśmiało. Dopiero po II wojnie światowej zainteresowanie się tą dziedziną nabrało form naukowych i weszło w modę. Ukazały się dwa poważne dzieła: w roku 1947 Rogera de la Fuya Traite d’Acupuncture Chinoise sans Mystere i siedem lat później A. Chamfraulta Traite de Medecine Chinoise. Jednocześnie opublikowano parę podręczników w Niemczech i Ameryce, a w Związku Radzieckim przetłumaczono z oryginału chińskiego Chsin Chen Chin Hsiich – podręcznik najnowocześniejszej akupunktury prócz tego ukazało się po rosyjsku z górą 200 różnych prasowych artykułów. Najpoważniejszym jednak wydarzeniem było otwarcie przy Radzieckiej Akademii Nauk w Moskwie specjalnego oddziału studiów nad akupunkturą to chyba najbardziej wpłynęło na ożywienie tej metody lecznictwa na całym Zachodzie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>