KRĘGARSTWO, CZYLI CHIROPEDIA

Jak sama nazwa mówi, kręgarstwo zajmuje się prawidłowym ustawianiem kręgów w kręgosłupie i chorobami wynikłymi z powodu dyslokacji tych kręgów. Ślady zainteresowania się tym problemem znajdziemy bez trudu we wszystkich najstarszych medycynach, z Chinami i Wedami Indii włącznie. Ale ojcem chiropedii w bliższym nam świecie uznać chyba należy Daniela Dawida Palmera – Amerykanina anglo-niemieckiego pochodzenia. Był to człowiek, a raczej duch niespokojny, wiecznie, szukający czegoś nowego. Najpierw pod wpływem ówczesnej sławy Pawła Kastera zaczął leczyć magnesem, później trafił pod wpływ mesmerowskiego zwierzęcego magnetyzmu i przez 10 lat praktykował z wielkim powodzeniem, aż pewnego dnia zjawił się u niego pacjent prawie całkiem głuchy. Palmer rozłożył bezradnie ramiona i chciał go juz odprawić z niczym, gdy wiedziony jakimś instynktem zatrzymał go na dłuższą konferencję, która naprowadziła go na pewną nową myśl. Okazało się, że głuchota nastąpiła po urazie. Pacjent był budowniczym i podczas pracy spadła mu na kark belka. Palmer jął badać palpitacyjnie kręgi szyjne i znalazł wyraźną dyslokację. Zastosował energiczny i silny rękoczyn, w którym odczuł chrobot wracającego na miejsce kręgu. Po paru dniach pacjent wrócił z radosną wieścią, że odzyskał słuch. Ten przypadek zachęcił Palmera do studiów praktycznych nad budową kośćca i jego patologią. Praca ta przyniosła mu sławę. Została po nim Palmerowska szkoła. Jeden z uczniów, profesor internista z kliniki uniwersytetu w Aarhus (Dania), dr Paweł Bechgaard opublikował bardzo ciekawą i unikalną pracę o leczeniu głuchoty manipulacyjnymi masażami kręgów szyjnych (Nordi.sk Medicin, June 6, 1963). Wyrażał on pogląd, że głuchotę często powoduje złe ukrwienie z racji ucisku na nerw sympatyczny przy ujściu jego z otworu między- kręgowego. Mimo że Palmer nie był dyplomowanym lekarzem, w swej książce, wydanej w roku 1910, wykazuje głęboką znajomość nie tylko układu kostnego, ale i powiązań fizjologicznych całego organizmu z systemem nerwowym. Już sam tytuł książki: Science and Art and Phito- sophy of Chiropractice mówi o głębokim, wnikliwym i wyczerpującym podejściu do tematu: Sztuka i filozofia praktyki kręgarstwa. A więc nie jest to tylko bezmyślne, automatyczne nastawianie kości. Palmer rozumie, że funkcjonalność organizmu żywego jest idealnie sprzęgnięta z jakąś, jak on to nazwał, „wrodzoną inteligencją” i że naruszenie tej więzi przez głupią pozornie dyslokację, uciskającą na bardzo istotny i ważny nerw życiowy, może być w konsekwencji poważną katastrofą. To właśnie poważne i naukowe ujęcie kręgarstwa jako kierunku lecznictwa stanowi główną zasługę Palmera.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>