Opatka Hildegard von Bingen

Za pierwszą szkołę lekarską należy uznać uniwersytet w Salerno, gdzie profesorka opatka Hildegard von Bingen założyła olbrzymi zielnik. Po niej propagatorem ziołolecznictwa stał się Szwajcar Teofrastus von Hohenheim (1493-1541). W wiekach późniejszych oficjalna i legalna alopatía zwalczała konkurencyjne ziołolecznictwo, spychając je do wsiowego użytku, dopiero uprawnienie homeopatii ukazało potrzebę hodowli roślin leczniczych i zainteresowało tym problemem świat lekarski. O homeopatii można tomy pisać, ale nas tu interesuje wszystko po trosze, więc i jej nie pominiemy. A zaczęło się to od skromnego artykułu, jaki ukazał się w roku 1796 w „Journal der Praktischen Arctneikunst”, zawodowym piśmie lekarskim na temat nowej metody lecznictwa. Treść artykułu została wkrótce rozszerzona w książce pod tytułem: Organon der Heilkunst i to spowodowało w roku 1810 natychmiastowe zawieszenie autora, dr. C.F. Samuela Hahnemanna, w jego pracy jako wykładowcy na uniwersytecie lipskim na szczęście życzliwy mu książę Ferdynand von Anhalt-Kethen zatrudnił go od razu u siebie w roli nadwornego lekarza, gdzie przebywał aż do śmierci w roku 1843. Podczas tych trzydziestu dwóch lat Hahnemann nie próżnował miał tłum entuzjastów studentów, wydał drukiem dwa olbrzymie dzieła: Die reine Arzneimittellehre (6 tomów, rok 1822) i Die chronischen Krankheiten (4 tomy, rok 1628). Podstawą jego rewelacyjnie nowej metody było twierdzenie, że lek nie ma leczyć, ale pobudzać organizm do samoleczenia. Dlatego leki muszą być podawane w dawkach minimalnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>