Temat radiestezji

Istnieje bardzo bogata literatura w różnych językach na temat radiestezji. Nie można nie zauważyć w niej różnorodności w oznakowaniu przedmiotów, próbek narządów, chorób itp. Wygląda to tak, jakby każdy z radiestetów podsuwał niewidzialnemu informatorowi swój własny, umówiony kod, za pomocą którego następnie zaczyna odbierać od niego wszelkie tajemne odpowiedzi. Włoski radiesteta Piętro Zampa, na przykład, na podstawie swoistych doświadczeń podzielił dłoń prawą na drobne pólka (strefy), znacząc je numerami 1-19. Tak na przykład nr 1 odpowiada głowie, nr 2 – krtani, nr 3 – ramionom, nr 4 – klatce piersiowej, nr 5 – żołądkowi… itd. Nr 19 znowu krtani. Według niego, gdy pendulum trzymane w lewej dłoni nad prawą obraca się pozytywnie, to znak, że człowiek jest zdrowy. Jeżeli obraca się negatywnie, znaczy, że pacjent jest chory, a wówczas należy przesuwać pendulum z pola na pole, notując odpowiednie numery, aby określić topografię tych zachorowań. Inni radiesteci wprowadzają różne, bardzo szczegółowe diagramy. Na maleńkich karteczkach wypisane są anatomiczne i diagnostyczne detale, nawet dotyczące analizy psychologicznej. Taki diagram angielskiego radiestety, inżyniera Macolma Rae, przytaczam dla orientacji. Jest to druczek diagnostyczny wydawany pacjentowi z adnotacją wykazanych przez pendulum dolegliwości. Przy wszelkich radiestezyjnych ćwiczeniach należy zawsze pamiętać, że reakcje i wyniki zależne są od płci wykonawcy. Ciało przeciętnego, normalnie zbudowanego mężczyzny ma znakowanie przeciwstawne do ciała kobiety. Pendulum umieszczone nad lewą stroną piersi męskiej powinno się obracać, nad prawą zaś stroną – oscylować. Inaczej jest u kobiety Ta odmienność reakcji może być zaskakująca.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>