Wynalezienie przez Galvaniego elektryczności

Zapoczątkował to niejaki Jakub Aymar, chłop z południowej Francji. Sława jego jako tropiciela zbiegłych przestępców obiegła na przełomie XVII i XVIII wieku całą Europę.

Wynalezienie przez Galvaniego elektryczności (1786) oraz wpływu jej prądów na skurcze mięśni zapoczątkowało nową erę w dociekaniach różdżkarskich. Lekarz nadworny króla Ludwika XVI, Piotr Thouvenel, jako pierwszy wytłumaczył działanie różdżki wpływem prądu elektrycznego. Swoje wnioski oparł on na obserwacji wieśniaka imieniem Balton ze wsi Dauphiny (płd. Francja). Zauważono mianowicie, że ten siedmioletni chłopak za każdym razem, kiedy siadał na pewnym kamieniu w polu, zapadał w omdlenie. Początkowo zjawiskiem tym zajął się przeor pobliskiego klasztoru. Zaczęto szukać przyczyny. Pod kamieniem wkrótce znaleziono źródło wody. Odkrycie to związano z psychicznym stanem chłopca. Odtąd badano go przez wiele lat. Okazał się on doskonałym różdżkarzem.

Pendulum, jak już wspomniałem, zjawiło się na horyzoncie różdżkarstwa dopiero w wieku XIX i ono dopiero wprowadziło badania na tory o charakterze naukowym. Zaczęto tłumaczyć ruchy wahadła wpływem pól magnetycznych, powstających pomiędzy glebą a żywym organizmem. W artykule The Divining Rod, drukowanym w roku 1897 („Naturę” nr 56, str. 568), profesor Barrett stwierdził, że ruchy wahadła i różdżki powodowane są podświadomym skurczem mięśni wywołanym także podświadomymi impulsami sugestii.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>